Studia?
Kryzys. Nie wiem, czy dalej chcę studiować to co studiuję. Nie wiem, czy widzę sens. Nie wiem, czy to mnie interesuje. Nie wiem, co począć. Mam w głowie totalny bałagan. Tysiące pomysłów na minutę. Każdy kolejny gorszy od poprzedniego.
Uczucia?
Kryzys. Jestem totalnie zagubiona. Stare uczucia mieszają się z obecnymi. Totalny chaos. Nic już nie wiem. Nie wiem co czuję.
Wiara?
To nie miejsce, aby o tym mówić. Bez komentarza.
Przyjaźń?
Kryzys, częściowo. Mam poczucie, że tracę osoby, na których mi zależy. Jakby wymykały mi się z rąk. Straszne uczucie. Chciałabym, aby wiedzieli, że są dla mnie ważni, pomimo iż mam tak mało czasu dla nich.
Rodzina?
Różnie bywa, ale na nich zawsze mogę liczyć. Oni mnie kochają, pomimo WSZYSTKO.
W końcu zakochała się we wspaniałym chłopaku, który prawdopodobnie odwzajemniał jej uczucia.
Mimo iż są dopiero na początku swojej drogi i nie jest im łatwo, ona wierzy, że się uda.
Ciągle szukają siebie.
Niestety... na ich drodze stają różne problemy, ale one miną... potrzeba czas.
Jednak...
Jest pewna przeszkoda, którą niełatwo przezwyciężyć.
Przeszłość... dogoniła ją?
Myślała, że już wygrała tą bitwę (nie sama, z pomocą, ale pokonała).
Co teraz?
Kolejna bitwa? walka? wojna?
Czy przetrwa w niej to piękne i czyste uczucie, które się narodziło?
Uczucie...
Które całe ją pochłonęło.
Które wypełnioło całą ją.
Które było silne jak żadne inny.
Które nie może się różnać z niczym
Czy będzie znowu zmagać się z więzami przeszłości?
To będzie wojna o serce, o jej uczucia.
To będzie trudny czas.
Chcę byś silna dla nas.
Chcę być silna dla Ciebie.
Chcę być silna dla siebie.
Dostaję siłę od Boga.
Znajduję siłę w wierze.
Chwytam się nadziei.
Nadzieja dotyczy nas.
Wierzę, że nie bez powodu poznaliśmy się w takich okolicznościach.
Wierzę, że nie bez powodu odnaleźliśmy się właśnie teraz.
Wierzę, że nie bez powodu zadziało się to wszystko między nami.
Być może nie można mieć wszystkiego od razu.
Być może potrzebujemy czasu,
Być może musimy odnaleźć się na nowo.
Wiesz...
...będę czekać na Ciebie tyle ile trzeba.
...tylko z Tobą chcę być.
...tylko z Tobą chcę dzielić się swoim radościami i smutkami.
...tylko Ciebie chcę trzymać za rękę.
...jesteś dla mnie najważniejszy.
...nikogo tak bardzo nie kochałam jak Ciebie.
...nie wyobrażam sobie życia bez Ciebie.
A wiesz dlaczego?
Bo pamiętam jak na mnie patrzyłeś.
Bo pamiętam jak razem tańczyliśmy.
Bo pamiętam jak razem rozmawialiśmy i pisaliśmy.
Bo pamiętam jak się uśmiechałeś do mnie.
Bo pamiętam jak bardzo Ci zależało.
Bo pamiętam jak mówiąc o przyszłości myślałeś o mnie.
Bo dałeś mi tyle do zapamiętania.
Bo dałeś mi tyle radości, ile jeszcze nikt mi nie dał.
Bo dałeś mi tyle szczęścia.
Po prostu kocham, prawdziwie. Jak jeszcze nikogo.
I nie wiem dlaczego tak jest.
Nie istnieje żaden powód do miłości.
Kocham Cię...
PS.
Tak jak Ewa była stworzona dla Adama, a Adam dla Ewy.
Tak wierzę, że ja jestem stworzona dla Ciebie, a Ty dla mnie.
Znasz to?
Jednego dnia potrafisz śmiać się z najmniejszej głupoty.
A drugiego, łzy płyną same z oczu.
Zmienność nastroju jest wyczerpująca i wykańczająca.
Pragniesz stablizacji...
Chciałabyś, aby zawsze było dobrze, żeby w Twoim życiu dominowała radość. Jednak ona jest ulotna. Pojawia się i znika. Nagle. Nawet nie zdążysz się nią nacieszyć. Nawet nie zdążysz jej docenisz. Już jej nie ma.
A momenty smutku, przygnębienia trwają wiecznie. Zdążysz doskonale odczuć jak bardzo są doskierające. Zdążysz poczuć jak bardzo są bolesne.
Czas... krótka chwila... noc... może wszystko zmienić.
Kładziesz się spać z uśmiechem na ustach, a budzisz się ze łzami w oczach.
Jednego dnia jesteś pełna nadziei i wiary, że wszystko się uda, wszystko się ułoży. Następnego dnia budzisz się z poczuciem totalnej beznadziejności i bezsensowności. Opuszcza Cię cały optymizm.
Jak można tak żyć?
Co jest powodem tak szybkich zmian nastroju?
Co potrafi doprowadzić człowieka do tak silnie skrajnych emocji?
Co jest w stanie całkowicie nami zawładnąć?
MIŁOŚĆ.
Ona ma niesamowitą moc.
Moc uszczęśliwiania, a jednocześnie potrafi doprowadzić do załamania.
Paradoks polega na tym, że... nieważne czy to jest miłość szczęśliwa czy też nie... nie potrafimy bez niej żyć!
Możemy usychać z tęsknoty, ale nie jednocześnie nie pozwalamy, aby to uczucie nas opuściło. Dlaczego? Bo ono jest oznaką, że jest ktoś za kim warto tęsknić...
Możemy umierać z miłości, ale jednocześnie ciągle chwytamy się jej, nie wypuszamy jej na wolność...
Miłość nie jest prosta. Żadna miłość nie jest łatwa.
Wymaga od nas wielkiego zaangażowania.
Oczekuje, że będziemy odważni.
Niesie ze sobą wiele skrajnych i często trudnych emocji.
Jest źródłem nieopisanej radości, ale także źródłem bólu nie do opisania.
MIŁOŚĆ. Jaka by ona nie była, nie potrafimy bez niej żyć...
Poprosiła Mojego Doktora o pomoc. Nie mogłam sobie sama z
tym poradzić. Ciągle bolało, ciągle raniło. Wracało do mnie jak bumerang. Już
było lepiej, a tu nagle, trach, znowu to samo.
Doktor dał mi lek. Postawił mnie na drodze jego.
Pojawił się niespodziewanie. Po prostu. Przedstawił się i
się zaczęło. Zaintrygował mnie.
Na początku wszystko było spokojnie. Trzeba było się poznać,
wybadać.
Potem pojawiały się myśli – nie, na pewno nie, po co?
Jednak on zaczął zabiegać. Codzienne wiadomości, codzienne
pisanie. Lekarstwo zaczęło działać.
Poczułam, że nadchodzi ratunek. Chyba czas
w to wejść. Czas wyzdrowieć.
Jednak lekarstwo zadziałało jak narkotyk. Chciałam coraz
więcej. Nie chciałam przestawać. Ciągle było mi mało. Ciągle mi go brakowało i
tęskniłam.
Dodatkowo wszystko zaczęło się uspakajać. Chciałam więcej, a
dostawałam coraz mniej.
Stoi obok niej. Serce jej wyskakuje z klatki
piersiowej.
Mówi do niej. Nie może zebrać swoich myśli.
Tańczy z nią. Czuje, że unosi się nad ziemią.
Patrzy na nią. Pragnie, aby nie przestawał.
Sprawia, że czuje się nieswojo, cała w środku
drży. Jedno jego spojrzenie i zapomina o całym świecie. Nie wie jak on
to robi, ale nie potrafi się przed tym obronić. Nawet słowami nie jest w stanie
opisać co się z nią dzieje, gdy jesteś blisko, gdy do niej mówi.
Nie wiele mieli okazji do rozmowy, nie wiele
okazji do zatrzymania się, ale nie potrafi o nim nie myśleć. To jego
spojrzenie, ten jego uśmiech, powodują, że coraz głębiej wchodzi jej pod
skórę.
Nie wiele się znają, ale jak go nie ma to czuje
pustkę. Jak jej oczy go nie widzą to płaczą.
I powiedzcie, co ma począć?
Potem nadchodzi ten dzień, kiedy spotykają się,
kiedy mogą porozmawiać. Ta chwila staje się najbarwniejszym momentem w jej życiu. Pojawia się pragnienie, aby ten krótki czas trwał wiecznie.
Moja mama? pomimo właśnych zmagań, odnajduje je w literaturze i poezji. To jest jej recepta na szczęśliwą chwile, Moja Romantyczka. Odpływa w krainę zapomnienia z książką.
Mój tata? cieszy się życiem. Dla niego przepisem na szczęśliwe życie jest bycie dobrym człowiekiem.
Moje babcie? znajdują je w szaleństwie i wolności. Uciekają w przygodę i plotkują z sąsiadkami. Chwile spokoju dają im wytchnienie.
Moje dziadki? zaznają szczęścia w sporcie, podróżach i zaciszu domowym. Zawody i treningi napędzają ich na każdy kolejny dzień. Podróże dają zapomnieć o problemach. Zacisze domowe daje spokój.
Moi przyjaciele? odczuwają je będąc w ramionach ukochanych osób. Czepią z tych chwil wielkimi garściami, aby tylko im wystarczyło do kolejnego spotkania.
Moja recepta na szczęście? chyba jej jeszcze nie znalazłam...
"Każdy z was ją zna – muzyka, która wprowadza was w ten piękny stan pozytywnych myśli,
pozytywnych zmian. Bratnią duszą dla reggae się stań.
Bo czasem jest ciężko, czasem jest źle, ale Ty wtedy nie poddawaj się. Włącz swoje hi-fi, niech muzyka w głośnikach brzmi, napełni serce Twe, bo Ty musisz nieść pokój każdego dnia. Tobie mówi, a Tobie mówi MaccaBraa. Ty z żywiołem zła nie zaczynaj sam, pomogę Ci w tym ja, pomoże Ci też Jah."
"Ja przeklinam ten dzień, kiedy anioł zbuntował się, gdy zamiast życia wiecznego pojawiła się śmierć. Dlaczego tak jest? Ja, Panie, Ciebie pytam się, ja szukam odpowiedzi, ja chcę odnaleźć sens. Człowieku, wykorzystaj dobrze ten czas, pamiętaj – żyjesz na tym świecie tylko jeden raz. Nie kradnij, nie zabijaj, brata w potrzebie nie omijaj, zostaniesz wynagrodzony, gdy nadejdzie życia finał.
Nieważne, kim jesteś i kim staniesz się, ważne, byś zawsze miał serce dobre. Ty słuchaj, co ja mówię, man. Ty kochaj innych ludzi jak nakazał nam Pan."
Muzyka reggae ma w sobie to COŚ!
Dzięki tej muzyce odnajduje się pozytywne podejście do życia, które gubimy w natłoku codzienności.
Cały czas gdzieś pędzimy, skupiamy się na sobie i na tym co nas otacza.
Nie patrzymy szerzej.
Muzka reaggae nam o tym przypomina.
Mam na myśli konkretny zespół, polski zespół, Star Guard Muffin.
Mają świetne teksty, które przemawiają do człowieka. Gdyby każdy się postępował wgodnie z linijkami piosenek to świat byłby piękniejszy.
Wielki szacunek dla Kamila, który coraz więcej osiąga, totalnie zasłużenie.
Marianna marzyła o tym, aby śpiewać i na tym zarabiać na życie. Nigdy nikt jej nie pochwalił. Nigdy nie usłyszałam, że potrafi śpiewać. Bardzo jej tego brakowało. To sprawiło, że nie wierzyła w siebie. Jedyne co kiedyś usłyszała to „Świat show-biznesu nie jest dla ciebie. Jesteś nieśmiała.”
Rzeczywiście była osobą nieśmiałą i niepewną siebie, ale walczyła z tym. Chciała to pokonać. Chciała stać się przebojową i pewną siebie dziewczyną ze stolicy.
Marzyła o karierze. Nie chciała być jakąś tam Marianną, chciała być tą Marianną. Chciała zaistnieć. Chciała być kimś. Miała nadzieję, że to się jej uda, choćby w pojedynkę. Wierzyła, że znajdzie w sobie siłę.
Na 18-ste urodziny dostała od rodziny pieniądze i nową kamerę. Postanowiła przeznaczyć te pieniądze na lekcje śpiewu. Codziennie chodziła do specjalnej szkoły, ćwiczyła głos. Wykorzystywała każdą wolną chwilę, żeby ćwiczyć. Nauczycielka śpiewu mówiła jej, że robi postępy. Jednak nie usłyszała tego od najbliższych, bo nawet nie mieli szansy jej usłyszeć. Śpiewała tylko dla siebie, nie dlatego, że tego chciała, ale dlatego, że nikt jej nie prosił o to, aby dla niego zaśpiewała. Przykro jej było, ale była silna.
Przez 3 miesiące ćwiczyła głos. W końcu postanowiła, że czas się pokazać. Wiedziała, że sama musi walczyć o własne marzenia.
Lato. Lipiec.
Marianna wzięła kamerkę i poszła na polanę. Tam nagrała dwa covery znanych piosenek. W domu zrzuciła je na komputer, jeszcze raz przesłuchała i wrzuciła do internetu. Nie wiedziała czego ma się spodziewać.
Przez przypadek jej przyjaciele i rodzina natknęli się na te covery. Byli zaskoczeni. Nie wiedzieli, że mają tak zdolną przyjaciółkę i córkę. Zaczęli doceniać Mariannę. Poprosili, żeby dla nich zaśpiewała. Byli oczarowani tym co usłyszeli.
Spełniło się jedno z marzeń Marianny – została doceniona przez rodzinę i przyjaciół.
Od tamtej pory śpiewała na różnych imprezach rodzinnych i dla przyjaciół.
Dziewczyna promieniała, była szczęśliwa. Stała się pewna siebie.
Lato. Sierpień.
Marianna wrzuciła jeszcze kilka coverów do interenetu. Dużo osób pisało jej miłe komenarze. Dziewczyna rosła w siłę. Teraz była pewna, że to jest to co chce robić w życiu.
Lato/jesień. Wrzesień.
Marianna dostała tajemniczego e-maila. Był on od wydawcy muzycznego, Tomka. Chciał podpisać z dziewczyną kontrakt na płytę. Tomek był oczarowany jej głosem tak samo jak jej rodzina. Dziewczyna bezzwłocznie się zgodziła. Od razu zaczęła pracę nad płytą. Weszła do studia i była pochłonięta muzyką.
Zima. Styczeń.
Pierwsza płyta Marianny „Marzenie” zawierała 12 utworów napisanych dla niej przez chłopaka o imieniu Dawid, który pisał od dawna piosenki dla jej wydawcy. Dziewczynie przypadły one bardzo do gustu. Były lekkie i przyjemne. Nadawały się na posiadówkę przy winie, a także na domowe imprezy. Płyta się świetnie sprzedawała. Marianna dawała kameralne koncerty w różnych klubach. Tomek dbał, aby nie uderzyła jej woda sodowa do głowy. Wszystko postępowało małymi kroczkami, aby Marianna mogła się przyzwyczaić do sceny.
Dziewczynie przybywało fanów. Dostawała uprzejme listy. Wszystko się układało. Jej marzenie się spełniało.
Wiosna. Marzec.
Tomek zorganizował dla fanów oficjalne spotkanie z Marianną, na którym podpisywała płyty i zaśpiewała 3 piosenki. Fani byli uradowani, robili sobie zdjęcia z Marianną i zadawali jej mnóstwo pytań.
Na wszystkich koncertach i imprezach, na których była towarzyszył jej Dawid, który pisał dla niej piosenki.
Po pewnych czasie nie tylko sprawy zawodowe ich zaczeły łączyć.
Wiosna. Kwiecień.
Tomek zaproponował Mariannie trasę koncertową po Polsce.
Trasa miała trwał całe lato, bo jesienią Marianna miała znowu wchodzić do studia, aby nagrywać kolejną płytę. Po niej czekała ją kolejną trasa koncertowa, ale tym razem po Europie.
Marianna była w niebo wzięta. Spełniły się jej marzenia.
Po pierwsze, rodzina i przyjaciele zauważyli jej talent i ją docenili.
Po drugie, stała się pewną siebie piosenkarką i była zakochana po uszy, co dawało jej siłę napędową do pracy.
Marianna zawsze powtarzała „Marzenia się spełniają! Uwierz w siebie!”
Towarzyszą mi one każdego dnia. W szkole. W domu. Na każdym kroku jestem przepełniona mnóstwem różnych odczuć. Każdy dzień jest naładowany emocjami. Każda noc jest nimi owładnięta. W czasie snu też przeżywam różne emocje. Czasem zdarza mi się przez sen płakać lub śmiać.
Wzruszają i bawią mnie moje własne perypetie, a także mojej rodziny i znajomych. One dotykają mnie najbardziej i to one najbardziej na mnie oddziałowują.
Jednak są takie momenty w ciągu dnia, kiedy wzruszają i cieszą mnie historie ludzi, których zupełnie nie znam. I to jest piękne. To znaczy, że inny człowiek, obcy dla mnie, ma dla mnie też jakieś znaczenie. Przejmuję się, wzruszam się, gdy spotyka go coś przykrego albo cieszę się, gdy osiąga sukces. Najlepszym przykładem są programy, które są nadawane w telewizji.
Ostatnio oglądałam program „X FACTOR” – wersję amerykańską. Przez całe dwie godziny targały mną przeróżne emocje. Radość. Śmiech. Smutek. Łzy.
Cieszyłam się, gdy ludzie przechodzili do kolejnych etapów. Otwierała się przed nimi ogromna szansa na przyszłość. Spełniały się ich marzenia. Cudownie jest patrzeć na ludzi płaczących ze szczęścia. Łzy szczęścia są niesamowite.
Nie tylko radość jest w takim programie. Jest także miejsce na smutek. Popłakałam się, gdy pewien mężczyzna, który był bez dachu nad głową przeszedł do kolejnego etapu i miał nadzieję na inne jutro. To jest niewyobrażalnie przejmujące. Widać było nadzieję w jego oczach, że to może być dla niego szansa na lepsze życie. Każde potknięcie było dla niego osobistą katastrofą, bardzo przejmował się wszystkim, każdym występem, bo wiedział, że od tego zależy jego przyszłość. To naprawdę trudne. Ta cała historia wywołała we mnie falę uczuć nie do opisania.
Jednak największą dawkę emocji i łez dostarczyła mi pewna murzynka, która ma niesamowity głos. Zaśpiewała piosenkę „Summertime”. Ale nie byłoby tego wrażenie, gdyby nie to, że w czasie, gdy ona była na tym obozie muzycznym umarł jej tata. Nie mogła być na jego pogrzebie i nie mogła być przy matce pogrążonej w smutku i żałobie. Cała ta sytuacja wywołała niesamowicie silne emocje. To była niewyobrażalna dawka uczuć. Kobieta włożyła w tą piosenkę wszystkie swoje emocje. Ta piosenka, aż kipiała od smutku, rozżalenia i tęsknoty. Piosenka ta jest kołysanką dla dziecka. Niewyobrażalny jest jej ból. To uczucie przeszywa odbiorcę od stóp do głów. To było niesamowicie wzruszające. Nie byłam w stanie powstrzymać łez.
To jest niesamowite. Takie pogramy mają na mnie wielki wpływ, silnie oddziałowują na mnie. Bardzo emocjonalnie do tego podchodzę.
Ogólnie nie jestem jakoś bardzo uczuciową osobą, nie okazuje emocji tak na co dzień. Staram się wszystko mieć pod kontrolą. Choć wiadomo, że nadchodzą takie momenty, że już nie ma rady. Trzeba dać upust emocjom. Ale to tylko w domowym zaciszu, w gronie rodziny lub przyjaciół. W szkole nigdy nie okazuję takich emocji jak łzy, jedynie śmiech. Czasem też zdenerwowanie, podirytowanie, ale tego nie da się uniknąć w tym miejscu. Jedyną rzeczą jakiej nie jestem w stanie opanować to stres. Bardzo często mi doskwiera. Nawet w takich sytuacjach, w których nawet nie ma ku temu powodu. Muszę nauczyć się nad tym panować, bo to wykańcza mnie nerwowo.
Więc mimo swojej nie wylewności takie programy właśnie jak „X FACTOR” poruszają mnie bardzo.
Jest jeszcze jeden program, który mnie bardzo porusza, jest „Dom nie do poznania”. To jest cudowny projekt. Niesie pomoc bezradnym ludziom. Dla niewtajemniczonych – grupa projektantów z USA podróżuje po kraju i pomaga ludziom. Budują im domy. Pomagają finansowo. Dają im drugą szansę. Dają im lepszą przyszłość. Są to głównie rodziny, które zostały dotknięte tragediami takimi jak huragany lub tsunami, a także tragediami rodzinnymi.
Ten program przez samą formę jest już niezwykły. Projektanci to cudowni i dobrzy ludzie. Rodziny, którym pomagają są niesamowite i wyjątkowe.
Takie programy przypominają mi o mojej wrażliwości i mojej emocjonalności. Czasem sama jestem tym zaskoczona. Często moi bliscy są zaskoczeni, że z moich oczu lecą łzy podczas takich projektów, bo śmiech u mnie jest codziennością. Widocznie jestem wrażliwa na innych, na ich tragedie, na ich radości.
Wrażliwość. Emocjonalność. Łzy. Nie są one wcale oznaką słabości tak jak to, niektórzy uważają. Są to piękne cechy. Nie powinniśmy się ich wstydzić.
Śmiejemy się głośno – śmiechu się nie wstydzimy, wręcz przeciwnie – potęgujemy go.
Wzruszać się też można – nie tylko w zakątku własnego gniazdka. Nauczmy się okazywać swoją wrażliwość. Odważmy się ją pokazywać.
Bądźmy wrażliwi. Bądźmy wrażliwi na innych.
A teraz filmik dla Was. Jest to występ kobiety, która tak bardzo mnie poruszyła.
Przechadzałam się po moim przepięknym mieście, które było otulone śniegiem. Szłam wzdłuż starego miasta. Uwielbiałam to miejsce. Miało ono swój klimat zwłaszcza zimą. Było tam po prostu bajecznie. Ulica była cała ozdobiona światełkami, które dawały piękną poświatę. Wszystko było idealne. Jednak coś było nie tak. Działo się coś dziwnego. Wszyscy ludzie mieli na sobie peleryny w przeróżnych kolorach. Od jaskrawych żółci przez brązy po szarości. Były one bardzo długie. Ciągnęły się za nimi po śniegu, jednak im to nie przeszkadzało.
Zauważyłam pewną młodą kobietę, która się kłóciła z jakimś mężczyzną. Jej peleryna była krwistoczerwona, a po chwili zrobiła się biała. Zamieniła się w ten delikatny i łagodny kolor, gdy mężczyzna ją przytulał.
Potem stanęła przede mną młoda dziewczyna, rozmawiała przez telefon. Jej peleryna była szara. Miała założony wielki, szeroki kaptur ma głowę. Miałam już ją zaczepić, aby się spytać czy ona też widzi to co ja, ale się powstrzymałam. Jej peleryna nagle zrobiła się zielona – był to przepiękny, delikatny kolor.
To wszystko robiło się coraz dziwniejsze i nie wiedziałam co się dzieje. Nie widziałam czy tylko ja to widzę czy inni też. Zaczęłam się zastanawiać, może ja też miałam na sobie jakąś pelerynę. Spojrzałam po sobie, ale byłam normalnie ubrana. Miałam na sobie brązowe ocieplane trampki, czarne jeansy i swoją ulubioną ciemnobrązową kurtkę na zimę. Moją szyję otulał brązowy komin, a na głowie miałam nauszniki w takim samym kolorze. Na dłoniach miałam także brązowe rękawiczki.
Zadzwoniłam do mamy. Powiedziałam jej, że muszę z nią porozmawiać. Na szczęście była niedaleko. Przyłączyła się do mnie. Ona też miała na sobie pelerynę. Była ona cała brązowa. Miała także założony kaptur na głowę. Już miałam się jej zapytać czy ona też to widzi, ale zadzwonił do niej telefon. Jej przyjaciółka chciała się z nią teraz koniecznie spotkać. Powiedziałam, że nie mam nic przeciwko i niech jedzie do niej. Jej peleryna zrobiła się pomarańczowa.
Zadzwoniłam do swojej przyjaciółki. Powiedziałam, że musimy się spotkać, bo mam problem. Pojechałam do niej. W autobusie zauważyłam, że litery w gazecie też mają różny kolor. Peleryny ludzi w autobusie też zmieniały kolory. Miałam tego już dość. Głowa mnie od tego wszystkiego bolała. Założyłam słuchawki i wsłuchiwałam się w tekst piosenek.
Gdy przyjechałam do przyjaciółki i weszłam do jej pokoju to zauważyłam, że ona też ma na sobie pelerynę. Była ona jednak o wiele cieńsza. Wyglądała tak jakby była zrobiona z jedwabiu. Była lśniąca i w kolorze fioletu. Opowiedziałam jej o wszystkim. Z każdym słowem jej oczy robiły się coraz większe. Była zaskoczona. W tym momencie jej peleryna stała się niebieska. Po chwili odpoczynku od tego wszystkiego zauważyłam, że moja przyjaciółkę coś trafi i jej peleryna miała szary kolor. Chodziło o chłopaka, martwiła się. Nagle zadzwonił do niej telefon, dzwonił jej chłopak. Po zakończonej rozmowie jej peleryna zrobiła się zielona, a na jej buzi zagościł uśmiech.
Wtedy wszystko stało się jasne. Już wiedziałam o co chodziło w tym wszystkim. Kolory są odzwierciedleniem uczuć. Dlatego młoda kobieta miała pelerynę w krwistoczerwonym, bo widocznie się kłóciła z ukochanym, a potem sytuacja złagodniała i materiał miał jasny kolor. Tekst w gazecie też był naładowany emocjami i przeżyciami z danego dnia i dlatego też miał różne kolory.
Mogłoby się wydawać, że wszystko stało się jasne. Jednak tak nie było. Nie rozumiałam tego dlaczego akurat ja to widzę. Może to jakiś dar obserwatora, nie wiem. Muszę nauczyć się kiedyś to kontrolować.
Teraz najważniejszym pytaniem, które będzie mnie prześladować jest: DLACZEGO AKURAT JA TO WIDZĘ?
Pamiętajcie, że każdy ma jakiś dar. Trzeba go tylko odnaleźć w sobie.
Nagle przyszedł takie moment, kiedy uświadomiłam sobie jakie jest moje największe marzenie. Nigdy o tym nie myślałam. Nigdy się nie zastanawiałam nad tym jakie są moje marzenia. Może to wynikało z tego, że zawsze wszystko miałam. Bardzo rzadko słyszałam NIE. Moim marzeniem z dzieciństwa było mieszkanie w domu z rodzicami, gdzieś pod Warszawą. Marzenie się spełniło pare lat temu. Zresztą niedawno uświadomiłam sobie, że nim było. Marzyłam o tym od maleńkości. Pomyśleć, że chciałam z tego zrezygnować i wracać do Warszawy. Marzenie z dzieciństwa będzie trwać. Ostatnio znajomy się mnie zapytał, jakie mam marzenie? Nie wiedziałam co odpowiedzieć. Nigdy o tym nie myślałam. Żyłam daną chwilą i naogół miałam wszystko czego mi trzeba. Jednak zaczęłam się zastanawiać jakie jest moje obecne marzenie. Nie wiedziałam. Laptop - to takie banalne, raczej nie nadaje się na marzenie. Prawo jazdy - to nie marzenie, to raczej konieczność i przyjemność. Lustrzanka - to rzeczywiście marzenie, ale obecnie nieosiągalne, gdyż mam duże wymagania i potrzeba mi sporo pieniędzy, na to muszę jeszcze poczekać. Moim największym marzeniem jest podróżowanie po świecie, poznawanie nowych ludzi, nowych miejsc i przeżywanie przygód. To jest najprawdziwsze marzenie. Chciałabym, żeby towarzyszyła mi jakaś bliska mi osoba, przyjaciel, przyjaciółka. Bo najważniejsze nie jest gdzie, ale z KIM. Z przyjaciółką wymyśliłyśmy, że pojedziemy na jakiś czas do USA. Już tam byłam. Kocham ten kraj. Ludzie są tam cudowni. Pełni pozytywnej energii. Są dobrze nastawieni do świata i do innych ludzi. Są po prostu mili. Ameryka jest piękna. Można ją zwiedzać i zwiedzać. Na pewno tam wrócę, ale nie wiem czy z przyjaciółką. Jest to też marzenie, ale nie wiem czy osiągalne. Na to potrzeba pieniędzy, czasu. Wydaje mi się, że to raczej słowa rzucane na wiatr, nie traktowane poważnie. Mam nadzieję, że jednak moja druga przyjaciółka, która jest dla mnie jak siostra, której nigdy nie miałam, skusi się na podróżowanie i zwiedzanie świata, przeżywanie przygód. Niekoniecznie tylko we dwie. Może w czwórkę. Tego nie wiem. Jednak mam nadzieję, że da się namówić, że spodoba jej się mój pomysł. Chciałabym, aby się odważyła, chciałabym, aby pokonała swoje słabości i zdobyła odwagę na rzeczy, o których nawet nie śniła. Jednak wszystko jest jedną niewiadomą. Nie mam pojęcia czy to się spełni. Podobno jak czegoś się bardzo pragnie i wierzy się w to, że się uda, to rzeczywiście tak się dzieje. Pragnienie już we mnie jest, pozostaje jeszcze wiara, z tym zawsze jest trudniej, ale będę się starać, bo marzenia się spełniają.
TRZEBA WIERZYĆ, ŻE SIĘ UDA. MARZENIA SIĘ SPEŁNIAJĄ.
Pochmurne niebo. Krople deszczu na szybie. Chłodny wiatr. Taka pogoda nie sprzyja pogodnemu nastawieniu do świata. Kradnie ona uśmiech z twarzy i iskierki z oczu.
W taka pogodę nie wiadomo co ze sobą począć. Wyjść z domu nie ma się ochoty, a i w nim nie ma co robić. Po raz setny oglądanie tego samego filmu nie ma sensu, a po raz tysięczny słuchanie tej samej piosenki staje się nudne.
Ogarnia mnie totalna bezczynność. Nie mam pojęcia co robić i nie mam pomysłu na to czym mogłabym zająć swoje ręce.
Nagle nachodzi mnie pewna myśl. "Napisz na blogu co ci w sercu i duszy siedzi" - właśnie te słowa usłyszałam gdzie w głowie pare minut temu. Zastanowiłam się chwilę i doszłam do wniosku, że to dobry pomysł. Czymś się zajmę, a i przy okazji wyleję z siebie emocje. Bo nie powinno się ich w sobie dusić.
Tęsknie za Słońcem, za bezchmurnym niebem i ciepłym wiatrem, który rozwiewa moje włosy. Tak bardzo mi tego brakuje. Niby tak niewiele, a tak bardzo jest to mi potrzebne..
Brakuje mi także moich przyjaciół i znajomych, którzy są spory kawałek drogi ode mnie. Jedyny kontakt jaki z nimi mam to są komunikatory internetowe. One jednak nie oddają tego co możliwość spotkanie się z nimi, porozmawiania i pożartowania. Po prostu pobycia razem.
Niby jest majówka, niby są dni wolne. Powinnam się cieszyć i karmić tą chwilą. Jednak nie przynosi mi ona zadowolenia. Czuję się jakoś tak samotnie.
Jednak. Po chwili przemyśleń doszłam do wniosku, że mam mnóstwo powodów do uśmiechu i radości.
Przede wszystkim mam wokół siebie wspaniałych ludzi. Rodzinę, na którą zawsze mogę liczyć. Przyjaciół, z którymi zawsze mogę porozmawiać i się ich poradzić. Znajomych, z którymi mogę miło spędzić czas. Mam ludzi, który mnie kochają.
Nie choruję, jestem zdrowa. Mam ręce i nogi. Mam dach na głową. Stać mnie na drobne przyjemności.
Może nie zawsze wszystko układa się po mojej myśli, jednak wszystko dzieje się po coś!
Czasem bywa źle, żeby mogłobyć lepiej, żebym mogła zauważyć chwile radości i szczęścia!
W końcu wstanie nowy dzień! W końcu nadejdzie ten dzień, kiedy wszystko będzie na swoim miejscu. W końcu nadejdzie czas wielkiej radości.
"Bananowy jest po prostu żywot mój". Bananowe życie to jest coś. Kolorowe podejście do życia. Wszędzie otacza mnie wesołość. Wszędzie pozytywnie zakręceni ludzie. Błogie lenistwo. Gorąca plaża i chłodne drinki. "Po prostu rzekłbyś kicz. O no, no, no, no, no". Może trochę, ale co tam. Na wyciągnięcie ręki mam przejrzysty ocean, złoty piasek i słońce, które otula moje ciało promieniami ciepła. Skóra z dnia na dzień staje się coraz ciemniejsza, aż wreszcie czekoladka. Cudownie. Do tego jeszcze zimne drinki owocowe, które studzą mnie w tym upalne dni. Wieczorami chodzę na nocne potańcówki przy świetle księżyca i szumie fal. Pewien przystojny chłopak podchodzi do mnie i prosi do tańca. Czego mogłabym chcieć więcej? Nawet moja przyjaciółka jest ze mną. Ją także porwał nieznajomy blondyn do tańca. Wirują w blasku gwiazd, a ja kołyszę się w rytmie fal, które lekko dotykają moich stóp. Po prostu raj! Mogłabym tak wiecznie trwać. Gdy plaża znowu budzi się do życia, mija romantyczny nastrój i ponownie wokół mnie pełno szczęśliwych i zadowolonych ludzi z życia. To jest zaraźliwe. Każdy się do siebie uśmiecha. Tutaj nie ma miejsca na smutek. To jest po prostu Wyspa Marzeń. Moja własna Wyspa Marzeń stworzona w mojej głowie pod wpływem radości i szczęścia, jakie teraz buszuje w mojej głowie i duszy! Olbrzymie pokłady optymizmu! Słońce potrafi zdziałać cuda! Pomyśleć, że pare promyków Słońca, pare cieplejszych powiewów wiatru, a życie staje się piękniejsze! Tak niewiele do szczęścia mi potrzeba. Trzeba jedynie umieć to dostrzec. To piękno dnia, upalnego popołudnia, słonecznego poranka i rozgwieżdżonego wieczoru. Namawiam Was, abyście i Wy we własnej wyobraźni stworzyli własną Wyspę Szczęścia! Teraz "Bananowy jest po prostu żywot mój"!
Dzień jak dzień. Niby każdy taki sam, a jednak inny. Poniedziałek nie jest tym samym poniedziałkiem sprzed tygodnia. Każdego dnia odczuwamy różne emocje. Mogą one być do siebie podobne, ale nigdy takie same, gdyż nic nie powtarza się dwa razy. Każdy dzień jest czymś nowym. Każdy poranek jest nowym początkiem, a każdy wieczór staje się podsumowaniem. Noc zawsze jest odpoczynkiem, który jest potrzebny, aby emocje mogły zaznać ujścia. Noc jest ukojeniem i spokojem. Właśnie wtedy wszystkie nasze przeżycia i doznania przeistaczają się w sen. Sen, który potrafi być bardzo realny. Sen, w którym możemy zaszaleć i w którymy może robić rzeczy, których w życiu prawdopodobnie nigdy byśmy nie zrobili.
Dzień jak dzień. Każdy szybko mija. Nie zdażymy się obejrzyć, a już nadchodzi czas podsumowań i sennych przeżyć. Tak samo jest z tygodniami, miesiącami i latami. Przemijają. Czas przepływa nam między palcami. Chyba najwyższy czas zacząć go szanować. Kiedyś zatęskimy za nim. Przecież czas jest tak drogocenny. Musimy sobie to uświadomić. Cieszmy się każdą chwilą, każdą sekundą, każdą minuta. Jest ona cenniejsza niż wszystko. Czas spędzony z rodziną i przyjaciółmi, z tymi, którzy nas kochają i są dla nas ważni, a my dla nich, są bezcenne. Tego nie można nigdzie kupić. Trzeba pielęgnować to co się dostaje od życia. Trzeba pamiętać, że każda sytuacja, nawet ta najgorsza jest darem, gdyż jest lekcją życia, niezbędną do przeżycia na tym świecie. Nauczymy się doceniać to co dostajemy od losu.
Zacznijmy cenić to co bezcenne!
Gdy była Noc Spadających Gwiazd siedziałam w ogrodzie i patrzyłam w niebo otulona kocem. Niestety było mi dane dostrzec tylko dwie przecinające błękit gwiazdki . Komary mnie szybko przegoniły. A liczyłam na piękne zjawisko.
Kocham patrzeć w gwiazdy. To uspakaja i wycisza. Noc jest piękna porą, cichą i spokojną. Dla mnie to czas refleksji, zanurzenia się w marzeniach i wspomnieniach, które w sobie pielęgnuje.
Czasem warto zamiast siedzieć do godzin porannych przy komputerze, po prostu poświęcić ten czas na spotkanie z gwiazdami. One też potrzebują naszej uwagi. Przecież są takie piękne i zachwycające. Tak naprawdę każda jest inna, można to dostrzec, nawet stąd, z Ziemi. Trzeba tylko chcieć.
Zerkając na niebo dostrzegamy tylko te najjaśniejsze gwiazdy. W sumie jest ich niewiele. Jednak, gdy się przyjrzymy oceanowi nad naszymi głowami to dostrzeżemy, że jest on cały nimi usłany. Jaśnieją i przygasają.
To niesamowite jak wiele może nas ominąć przez nasze bezczasie. Nie mamy nawet chwili, aby przystanąć, spojrzeć w niebo i dostrzec piękno gwiazd. Jesteśmy w ciągłym biegu i wiele nam ucieka. Nie dostrzegamy uroku tego co nas otacza.
Stańcie czasem i popatrzcie w niebo. Zajrzyjcie w nie. Chciejcie je odkryć i poznać. Spróbujcie nauczyć się go na pamięć. Policzcie wszystkie gwiazdy. Po prostu poświęćcie im trochę czasu.
Gdy nawiążecie kontakt wzrokowy z gwiazdami to na pewno uda Wam się zauważyć pewna rzecz.
Gwiazdy walczą o naszą uwagę. Gdy spojrzy się, na tą która najmocniej świeci to zaraz znajdzie się następna, która jeszcze mocniej zaświeci. To śmieszne. Tak jakby każda wykrzykiwała "Spójrz na mnie!" albo "Wybierz mnie!". Można tak skakać wzrokiem z jednej na drugą.
Można je odkryć, ale na to potrzeba czasu. Trzeba siedzieć i obserwować. Spróbujcie kiedyś. Najlepiej na wsi, gdzie nie ma miejskiego blasku.
Niebo. Niby normalna sprawa. Niby nic wyjątkowego. A jednak gwiazdy mają w sobie tajemniczą moc, która nie pozwala oderwać od nich oczu.